بررسي شيوه هاي اطناب در تاريخ جهانگشاي جويني (جلد اول)

اطناب در لغت به معناي رفتن به اجتهاد و مبالغه (از متن اللغة)، سخت وزيدن باد در غبار (منتهي الارب)، پي يكديگر رفتن شتران (آنندراج) و به معني رسن هاي خيمه است. اطناب يكي از اركان متون نثر فني و مصنوع و يكي از اساسي ترين موضوعات درس معاني است. و يكي از ويژگي هاي مهم نثر تاريخ جهانگشاي جويني مي باشد. با وجود آنكه مبناي تاريخ نگاري معاصر بر پايه ي ساده نويسي مي باشد اما در تايخ جهانگشا گونه هاي مختلف اطناب وجود دارد. عطاملك جويني شايستگي خود را در نوشتن اين تاريخ نشان مي دهد و تا حدودي غير مستقيم بيان مي دارد كه قدرت نويسندگي اين تاريخ نگار از نويسنده ي كليله و دمنه و تاريخ بيهقي چيزي كم ندارد و نثر او بسيار قدرتمند و اسلوب نگارشش بيشتر بر ورود اطلاعات علمي و ادبي در نثر با به كارگيري اطناب به عنوان يكي از اسلوب هاي مهم نثر مصنوع است. در اين تحقيق به شيوه ي توصيف و تحليل، گونه هاي مختلف اطناب در جلد اول تاريخ جهانگشا بررسي شده و نمونه هايي از آنها ذكر مي شود.