نقش عادت گريزي نحوي در ايجاد الگوهاي نو زباني

هدف اين مقاله آن است كه نشان دهد آشنايي زدايي نحوي، كاربرد خلاقانه، متفاوت و بي سابقه يا كم سابقه نحو در زبان ادبي است نه گونه اي خاص از نحو. هم چنين نوشتار حاضر با بررسي نمونه شعرهايي از شاعران كلاسيك و معاصر نشان داده است كه نحو عادت گريز، علاوه بر نقشي كه در آفرينش هاي ادبي دارد، مي تواند به امكانات و توانش هاي نحوي زيان معيار نيز بيفزايد. عادت گريزي نحوي با پيشنهاد الگوهاي زباني نو از مؤثرترين و خلاقانه ترين شگردهاي آشنايي زدايي و يكي از مهم ترين ويژگي هاي سبكي در شعر بسياري از شاعران برجسته زبان فارسي است. نحو زبان، امكانات و قابليت هاي رو به گسترش بسياري دارد كه ما هنوز به كشف همه آنها دست نيافته ايم. هرچند بسياري از آزمايش هاي زباني و عادت گريزي ها، ناهنجاري نحوي و زبان پريشي به نظر مي رسند، اما بسياري از الگوهاي زنده و كارآمد نحوي، حاصل همين عادت گريزي ها و بازي هاي زباني است.