نقش گردشگري در توسعه پايدار روستايي؛ مطالعه موردي استان كردستان

در عصر حاضر با توجه به مطرح شدن و اهميت يافتن پديده پايداري، بسياري از نظريه پردازان توسعه ازصنعت گردشگري به عنوان يكي از اركان اصلي توسعه پايدار ياد مي كنند. با در نظر گرفتن اين مفاهيم و عينت بخشيدن به توسعه پايدار روستايي كه يكي از اركان توسعه است و بيانگر وحدت ميان ابعاد اجتماعي، اقتصادي ،فرهنگي و زيست محيطي به منظور بالابردن سطح معيشت و رفاه مردم روستايي مي باشد. به عنوان يك راهبرد،مي تواند در كنار برنامه ريزي اصولي همراه شناسايي نقاط ضعف و قوت گردشگري روستايي گام مهم و موثري را در توسعه و تنوع بخشي سرمايه گذاري هاي محلي و ايجاد اشتغال بردارد. استان كردستان و به ويژه روستاهاي اين استان با توجه به منابع و ظرفيت هاي موجود و وجود رشته هاي گوناگون هنرهاي سنتي و صنايع دستي، از مكان هاي مساعد براي گردشگري مي باشد . لذا در اين مقاله سعي است ابتدا تعاريف مريوط به گردشگري و گردشگري روستايي بيان شود و ضمن بر شمردن پتانسيل هاي گردشگري موجود در روستاها ي اين استان و شناسايي نقاط ضعف و قوت ،راهكارهايي براي گسترش توريسم روستايي بيان گردد.