بررسي عدد هفت در ديوان خاقاني با تكيه بر روانشناختي تحليلي

شاعران بنا به تاثيري كه اعداد در زندگي آدمي داشته اند، به آن ها توجه خاصي كرده و در كلام خويش آن را منعكس ساخته اند. خاقاني نيز يكي از شاعراني است كه اعداد به ويژه عدد هفت در شعر وي داراي بسامد بالايي مي باشد. اين عدد از دير باز به علت تاثير بيش از اندازه ي خود، مورد توجه اقوام ، آيين ها و مكاتب مختلف بشري بوده است. هدف اين جستار بررسي اين عدد از ديدگاه روانشناختي بوده كه در طول تحقيق نگارنده با ارتباط برقرار كردن آن با ناخودآگاه جمعي و كهن الگوي ماندالا و خويشتن به يافته هاي جديدي نائل شد و در نهايت ثابت شد باورهاي قومي و اساطيري به خوبي در كلام خاقاني منعكس شده است. هم چنين دو كهن الگوي ماندالا و خويشتن و عدد هفت كه به عنوان يكي از اشكال اين كهن الگوها مي باشد؛ به نوعي نمودار كمال و تماميتي هستند كه خاقاني به آن مرحله رسيده و سپس در كلام خويش آن را متجلي ساخته است.