مقايسه تطبيقي متن تاريخي (جهانگشاي جويني) با متن عرفاني (كشف الاسرار وعده الابرار ميبدي)

هر اثر ادبي بازتابي از شرايط اجتماعي و فرهنگي مردمان، در ادوار مختلف است. ساختارشناسي متن و محتوا؛ مي تواند ما را به نقطه تلاقي اين دو، كه پيام نويسنده است، نزديكتر نمايد. در كتاب تاريخ جهانگشا، نگاه مورخ و اديب نامي عطاملك جويني صرفا منحصر به تاريخ نيست، بلكه با استفاده از ابزارهاي ادبي در لابلاي گزارشهاي تاريخي به شناساندن اوضاع اجتماعي دوره مغول و ايلخانان نيز پرداخته است. از ديگر سوي بر پايه ي اينكه عرفان، نوعي جهانبيني و شناخت صادقانه به پديده هاي زندگي است، نوبت سوم كتاب عرفاني و تفسيري كشف الاسرار، اثر گرانقدر رشيد الدين ميبدي در دوران شكوفايي و رشد نثر فارسي در قرن ششم، مطمح نظر قرار گرفته است. اين جستار تلاشي به منظور تحليل رمز و رازهاي عرصه زباني و تصويري و شناسايي سطح نويسندگي نثر عرفاني و تاريخي در قرون ششم و هفتم هجري قمري است. سعي بر آن شده بر اساس روش كتابخانه اي به تحليل تطبيقي متن و محتواي اين دو اثر برجسته ي ادب پارسي بپردازيم.