رد پاي كين در شاهنامه

يكي از كردارهاي حماسه، جنگ و دلاوري است و جوهر واقعي داستان هاي رزمي، بي گمان كين خواهد بود. در اين مقاله، به استناد ابيات شاهنامه، كين ورزي، علل و انگيزه آن و ريشه يابي كين در ايران باستان مورد بررسي است. به طور كلي كين توزي در شاهنامه به دوران اساطيري و پهلواني اختصاص دارد. آنچه در اين پژوهش به عنوان جلوه هاي كين و رد پاي كين در شاهنامه مطرح شده است عبارتند از : - كين ورزي در ايران باستان به عنوان يك فريضه و واجب محسوب مي شده است. - كين توزي در بسياري از داستان ها، رنگ اهورايي و الهي به خود گرفته است. - در باور ايرانيان باستان ، آنجا كه كسي از خويشان كشته شده ؛ نتواند انتقام بگيرد، سرانجام خدا كين وي را باز پس خواهد گرفت. - كين توزي به عنوان يك آيين و سنت ديرينه، تلقي مي شده است. - كينه توختن، امري دادگرانه انگاشته شده است. و با اندكي تأمل به بيان آموزه هاي دين مبين اسلام در مورد كين ورزي پرداخته شده و با اين گفتار برخي باورهاي ايرانيان باستان در اين رابطه منسوخ و باطل شمرده شده است آنچه از اين مقاله استنباط مي شود راه جويي در جهت رسيدن به پايگاه اوليه انساني وحاكم شدن ارزش هاي ملي و مذهبي است.