درد طلب از ديدگاه مولوي

يكي از دردهاي متعالي و برين، در دستگاه فكري مولوي، درد طلب است. مولوي درد طلب را امانت الهي در وجود انسان، كليد گشايش خواسته ها، انگيزش انسان به سوي كمال و عامل قرب به حق مي داند. در نقطة مقابل، ناداشتن درد طلب را موجب خمودگي و افسردگي، سبب بُعد و غفلت از درگاه حق مي شمارد. اين مقاله به روش تحليلي به واكاوي و تبيين درد طلب در آثار و افكار مولوي مي پردازد و نيز سيري است در نگرش هاي معرفتي اين عارف دردمند، دربارة اهمّيتِ دردِ طلب در سير و سلوك، انواع درد طلب، لذتِ درد طلب و .... و اين كه سالكِ طالب بايد با كنار زدن لذّت تناني و مشتهيات نفساني، دردِ طلب را در خود بيدار كند تا ماية تبديل و تصعيد اوصاف جسماني به اوصاف روحاني شود؛ همچنين با استمرارِ درد طلب ، تن را به جان و جان را به جانِ جان (جانان) برساند.