ساختارگرايي در روايت هاي هزار و يك شب با تكيه بر داستان دو عاشق ماهرو

تحليل ساختاري آثار روايي يكي از شگفت ترين دستاوردهاي نقد ادبي معاصر است كه بر كاركردهاي ساختاري استوارند. تاكنون روايت هاي بسياري در ادبيات فارسي با اين ديدگاه بررسي و تحليل شده اند؛ اما هزار و يك شب، يكي از بزرگ ترين يادگارهاي ادبي كهن، تاكنون از اين جنبه بررسي نشده است. بنابر اين در اين پژوهش كه به روش توصيفي - تحليلي و با استفاده از ابزار كتابخانه اي انجام گرفته، نگارنده بر آن است تا با رويكرد ساختارگرايانه به تجزيه و تحليل داستان «دو عاشق ماهرو» يكي از داستان هاي زيباي هزار و يك شب بپردازد و عناصر و كاركردهاي اجزاي حكايت هاي آن را بيان نمايد تا ويژگي هاي ساختاري اين داستان را با عنايت به درونمايه داستان، طرح، شخصيت و شخصيت پردازي، زاوية ديد، گفتگو، لحن و صحنه پردازي، مورد بررسي قرار دهد و پيوستگي اجزاي سازندۀ حكايات با هم و پيوستگي آنها با كل حكايات بيان شود.