محرميت فضايي در معماري سنتي و به كار گيري آن در معماري معاصر

معماري ايراني درخشش مفاهيم آسماني در رعايت حرمت انسان هاست. اصول معنوي حاكم بر معماري سنتيايران، ريشه هاي عميقي در فرهنگ و انديشه هاي اين مرز و بوم داراست. اصل محرميت به عنوان يه اصلحاكم بر تمامي شئون زندگي، به زيبايي در معماري سنتي ايران كالبد يافته و آثار و نتايج عميقي درسازماندهي فضايي و نحوه قرارگيري عملكردهاي گوناگون داشته است . پژوهش حاضر از نوع توصيفي و تحليليمي باشد كه اطلاعات موردنظر از طريق مطالعات ميداني و كتابخانه اي گردآوري و جمع بندي شده است. دراينپژوهش ابتدا به شناخت ريشه هاي مفهوم محرميت فضايي به لحاظ ساختاري و تاريخچه ي پيدايش آندرمعماري ايران پرداخته و عوامل موثر درشكل گيري آن شناخته شد ، به مدد اين شناخت چگونگي بهكارگيري مفاهيم اين الكو درمعماري سنتي و مسكوني معاصر مورد بررسي قرار داده شد تا با بررسي اين الگوازلحاظ هويتي و عملكردي و مورد توجه قرار دادن عوامل موثر بر شكل گيري آن بتوان امروزه فضاهايي را باهويت و ساختار ايراني اسلامي ايجاد نمود.