نقش گياهان و فضاي سبز در كيفيت تحصيلي در محيط هاي آموزشي

از ديدگاه روانشناسي محيطي، فضاي آموزشي بايد به گونه اي باشد كه يادگيري را آسان و خوشايند كند. عوامل محيطي (محيط فيزيكي و معماري) مي توانند در ارتباط متقابل با عوامل غيرمحيطي، فرآيند يادگيري را تحت تأثيرقرار داده، به يادگيري و آموزش كمك كرده يا فرايند آن را با مشكل مواجه نمايند. در محيط هاي آموزشي نيازهاي مختلف دانش آموزان در قالب فضاهاي بسته در كلاسهاي درس پايان نمي پذيرد و تجربه محيط و تعاملاتاجتماعي در فضايي مطلوب با تأكيد بر ايجاد الفت با طبيعت تجربه اي است كه در صورت طراحي آگاهانه ي فضاي باز، همگام و همزمان با محيط بسته مدارس ميسر مي شود ، طراحي آگاهانه اين فضا مي تواند علاوه بر ايجاد فضاياستراحت و آرامش در ساعات تفريح، نقش موثري در ايجاد محيط مطلوب براي انجام فعاليت هاي گروهي،يادگيري مهارتهاي اجتماعي و افزايش اعتماد به نفس ايفا كند. نظريه قابليه هاي محيطي كه مورد توجه اين مقاله است به بررسي تاثيرات عناصر محيطي به ويژه گياهان و فضاي سبز بر ادراكات حسي انسان به طور كلي و همچنين تاثيرات و نقش فضاي سبز و گياهان در محيط هاي آموزشي پرداخته است. نتايج اين پژوهش مي تواند به عنوانپيشنهادهايي براي طراحي گونه هاي متنوع فضاي سبز در محيط هاي آموزشي با قابليت ها و اهداف گوناگون به كارگرفته شود تا بتواند علاوه بر كاركردهاي اقليمي، زيبايي شناختي و... به جنبه هاي آموزشي فضا نيز كمك كند.