جستاري در زيبايي شناسي با محوريت كاربرد ضرب المثل و تمثيل در اشعار باباطاهر همداني

از جمله شگردهاي مهم ادبي كه براي اثبات انديشه و ملموس ساختن مفاهيم ذهني به كار مي رود، مثل و تمثيل است كه شاعران نيز از آن بهرة فراوان برده اند و زيرمجموعة زيبايي شناسي در شعر به شمار مي رود. از آن روي كه ضرب المثل ها به تاريخ قومي يك ملت تعلق دارند، دربردارندة دغدغه ها، دردها و رنج ها، اطلاعات تاريخي، اجتماعي، مسايل زباني و... هستند و شايد بتوان از اين منظر آنها را به اسطوره ها شبيه دانست، چرا كه اساطير نيز از تاريخ كهن اقوام و فرهنگ هاي گوناگون در درازناي زندگاني بشر سخن مي گويند. بنابراين استخراج و تدوين ضرب المثل ها در آثار ادبي امري به جا و ارزشمند تواند بود. از ديگرسو گاهي تمثيل هايي كه يك شاعر به كار مي برد، مورد اقبال عموم واقع شده و در اثر رواج كاربرد، تبديل به ضرب المثل مي شوند. باباطاهر همداني از شاعراني است كه از تمثيل و ضرب المثل در شعر خويش استفاده كرده است. در اين پژوهش كه به روش تحليلي- توصيفي و با داده هاي كتابخانه اي انجام پذيرفته است، نشان داده شده كه وي به دليل نزديك بودن زبان شعرياش به زبان عامة مردم، از ضرب المثل بيشتر از تمثيل و به صورت مستقيم، بهره برده است.