ارزيابي كيفي كاربري هاي شهري با ماتريس سازگاري

استفاده بهينه از زمين و برنامه‌ريزي كاربري زمين شهري، يكي از مسائل مهم و اساسي در نظام برنامه‌ريزي شهري مي‌باشد. با توجه به اهميت برنامه‌ريزي كاربري اراضي شهري، لازم است از روش‌ها و ابزار جديدي كه بتوانند در تصميم‌گيري به برنامه‌ريزان كمك كنند، استفاده نمود. هدف اين مقاله بهره‌گيري از GIS به عنوان سيستم پشتيباني برنامه‌ريزي در نيل به عدالت فضايي در دسترسي به خدمات شهري، توزيع بهينه اراضي مناسب جهت برآورد كمي با خصيصه‌هاي عملكردي كاربري‌هاي مختلف منطقه 22 شهر تهران است. روش تحقيق در اين پژوهش از نظر هدف كاربردي–توسعه اي است. روش تجزيه و تحليل داده ها به صورت كمي و با استفاده از نرم افزار تحليلي GIS و تشكيل ماتريس سازگاري و امتيازدهي به تحليل وضعيت سازگاري كاربري‎ها مي‎‎پردازد. نتايج حاصل از اين پژوهش، بيانگر كمبود سرانه‎ي كاربري‎هاي خدماتي، وجود ناسازگاري به‎ويژه در همجواري با كاربري‎هاي مسكوني و آموزشي و پراكندگي در الگوي توزيع كاربري‎ها در سطح منطقه مورد مطالعه است