رابطه بين خودتنظيمي پژوهشي با عملكرد پژوهشي در دانشجويان تحصيلات تكميلي دانشگاه فردوسي مشهد

هدف از پژوهش حاضر بررسي رابطه بين خودتنظيمي پژوهش و عملكرد پژوهشي بود. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و جامعه آماري شامل تمامي دانشجويان تحصيلات تكميلي دانشگاه فردوسي مشهد در سال 95-1394 بود كه حجم كل آن بر اساس اعلام آموزش دانشكده علوم تربيتي و روانشناسي (8113) نفر بود. از جامعه مذكور بر اساس فرمول كوكران و اجراي مقدماتي 275 دانشجو به روش نمونه‌گيري سهميه‌اي انتخاب شد. ابزارهاي پژوهش شامل مقياس خودتنظيمي پژوهشي و عملكرد پژوهشي بود. جهت تجزيه‌وتحليل داده‌ها از ميانگين، انحراف معيار، همبستگي پيرسون، رگرسيون ساده و چندگانه استفاده گرديد. نتايج ضريب همبستگي پيرسون نشان داد كه بين خودتنظيمي پژوهشي و عملكرد پژوهشي همبستگي مثبت معناداري وجود دارد، نتايج رگرسيون ساده نشان داد كه خودتنظيمي پژوهشي مي‌تواند عملكرد پژوهشي را پيش‌بيني كند؛ بنابراين؛ با تقويت مهارت‌هاي خودتنظيمي مي‌توان عملكرد پژوهشي دانشجويان را بهبود بخشيد