نقش خودتنظيمي در فعاليت‌هاي پژوهشي: مروري بر مدل‌هاي خودتنظيمي

هدف مقاله حاضر بررسي نظري نقش يادگيري خودتنظيمي در انجام فعاليت‌هاي پژوهشي است. شواهد پژوهشي مؤيد اين امر است كه در انجام پژوهش بخصوص پايان‌نامه عوامل بيروني و دروني متعددي مانند حمايت‌هاي اساتيد راهنما و مشاور، محيط آموزش-پژوهش، زمان كافي، علاقه و انگيزه دانشجو دخيل هستند. يكي از مهم‌ترين عوامل فردي كه مي‌تواند باعث تسهيل پژوهش شود خودتنظيمي دانشجويان در انجام فعاليت‌هاي پژوهشي است. چرخه پژوهش علمي وابسته به مهارت فراشناختي است و دانشجويان براي كنترل و بهبود فرايند پژوهش نيازمند دانش و قابليت‌هاي خودتنظيمي يعني برنامه‌ريزي، نظارت و بازانديشي است تا قادر به برنامه‌ريزي پروژه پژوهشي خود، نظارت بر پيشرفت خود و روند اجراي پژوهش و تفكر درباره چگونگي انجام بهتر آن در دفعات بعدي باشد. ازآنجايي‌كه پژوهش در سطح بالاي يادگيري است و كنش اجرايي يادگيري محسوب مي‌شوند، لذا اين سازه ارتباط نزديكي با ساختار و مؤلفه‌هاي خودتنظيمي دارد بر اين اساس بررسي فرايندهاي پژوهش با استفاده از نقش خودتنظيمي در آن موضوعي ارزشمند و قابل‌اعتناست.