آموزش مجازي به عنوان رويكردي نوين در مديريت آموزشي

هدف از اين مقاله بررسي مفهوم آموزش مجازي، روشهاي پايه بكارگيري آموزش مجازي، مؤلفه هاي راه اندازي نظام آموزش مجازي، مزايا و معايب آموزش مجازي مي باشد. روش پژوهش اسنادي تحليلي با استفاده از منابع چاپي و الكترونيكي است.يافته هاي اين پژوهش بيانگر آن است كه با گسترده شدن فناوري اطلاعات و پيشرفت و نفوذ ارتباط از راه دور، ابزارها و روش هاي آموزش نيز دچار تحول شده اند. به طوري كه هر فرد در هر زمان و هر مكان بتواند با زماني كه خودش مشخص مي كند به يادگيري مشغول شود. تغييرات سريع اقتصادي، اجتماعي و فن آورانه در زندگي هاي شخصي و اجتماعي افراد را تحت تأثير آموزشهاي غيرحضوري و برخط تحت عنوان آموزش مجازي قرار داده است كه يكي از شيوه هاي نوين و كارآمد براي گسترش آموزش و ايجاد فراگيري براي همه در هر زمان و هر مكان مي باشد. انتخاب روش در هر فرايندي و شيوه ي چگونه انجام دادن آن از كليدي ترين قسمتهاي آن فرايند مي باشد. در هر آموزشي اگر روشهاي بكارگيري آن فرايند به درستي و به بهترين شكل ممكن انجام گردد نتيجه آن بالابردن بهره وري (اثربخشي وكارايي) در آن زمينه مي باشد. زيرساخت و مؤلفه هاي تشكيل دهنده ي هر نظامي درعمومي ترين حالت، يك دسته از عوامل ساختاري به هم پيوسته مي باشد كه تكيه گاه آن مجموعه و نظام مي باشد. با توجه به تعاريف مربوط به مؤلفه هاي تشكيل دهنده نظام آموزش مجازي با رعايت، هماهنگي و همبستگي اين مؤلفه ها مي توان به بهترين شكل تحقق هدف را كه همانا بهتر برگزار نمودن آموزش مجازي است ممكن ساخت. از جمله مزاياي آموزش مجازي كاهش اتلاف وقت و هزينه، كاهش ترافيك و آلودگي صوتي، صرفه جويي در هزينه رفت و آمد، تمركز به روي مطالب مورد علاقه مي باشد. بنابراين امروزه افراد مي توانند با در اختيار داشتن امكانات و اطلاعات كافي و پيشرفته در هر مكان و هر زمان كه باشند با آرامش كامل و طيب خاطر آخرين اطلاعات مورد نياز خود را در هر زمينه دريافت كنند.