اثربخشي درمان پذيرش و تعهد بر كمال‌گرايي دانش آموزان تيزهوش

پژوهش حاضر با هدف اثربخشي درمان پذيرش و تعهد بر كمال‌گرايي دانش‌آموزان تيزهوش انجام شد. در اين پژوهش كه از نوع نيمه آزمايشي با پيش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه كنترل نابرابر بود،30 نفر از دانش‌آموزان تيزهوش دختر در مقطع متوسطه دوم شهر مشهد، به روش نمونه‌گيري هدفمند و به‌صورت تصادفي در دو گروه كنترل و آزمايش قرار گرفتند. سپس جلسات آموزشي براي افراد گروه آزمايش، به‌صورت گروهي طي 8 جلسه يك و نيم‌ساعته بر اساس پروتكل درماني برگرفته‌شده از كتاب هيز (2003) اجرا گرديد و گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نكردند. پرسشنامه كمال‌گرايي فراست (1991) در مورد شركت‌كنندگان اجرا گرديد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از تحليل كوواريانس چند متغيره استفاده گرديد. نتايج به‌دست‌آمده نشان داد كه تفاوت نمره‌هاي پيش-آزمون- پس‌آزمون دو گروه براي متغير كمال‌گرايي معنادار است و ميانگين نمره‌هاي گروه آزمايش در متغير كمال‌گرايي به‌طور معناداري كمتر از گروه كنترل است. اين نتيجه نشانگر اثربخشي درمان پذيرش و تعهد بر كمال‌گرايي دانش آموزان تيزهوش است.