ساختار اجرائي طرح جهاني جامعه ايمن در كلان‌شهرها؛ مطالعه موردي: شهر قم

گسترش روند رو به رشد جمعيت شهرنشين در سرتاسر جهان به سرعت در حال انجام است به‌گونه‌اي كه براي نخستين بار در تاريخ در سال 2008 جمعيت شهرنشين جهان از جمعيت روستايي پيشي گرفت، غالباً اين روند فزاينده شهرنشيني متناسب با اهداف توسعه پايدار شهري طراحي نشده لذا در صورت عدم وجود تناسب رشد شهرنشيني و توسعه پايدار به‌صورت همزمان، مشكلات و معضلات عديده‌اي در انتظار شهرها خواهد بود كه يكي از آن‌ها افزايش ميزان خسارات (مالي و جاني) حوادث و بلاياي شهري خواهد بود، برنامه‌ريزي‌هاي جهاني (چارچوب‌هاي جهاني كاهش خطرپذيري سنداي و هيوگو و...) و ملي (اجراي قانون مديريت بحران كشور) به‌منظور كاهش آسيب‌پذيري مخاطرات طبيعي در حال پيگيري و اجراست، حال آنكه به‌منظور كاهش آسيب‌پذيري‌هاي حوادث خرد شهري تاكنون اقدام گسترده‌اي در كشور صورت نپذيرفته است، جامعه ايمن جهاني با اين هدف شكل گرفته و هم‌اكنون شهرهاي مختلفي از سراسر دنيا با پيوستن به اين جامعه در تلاشند در اين حوزه فعاليت نمايند، ما در اين مطالعه قصد داريم ضمن بررسي اهداف جامعه ايمن چارچوب اجرائي آن در كلان‌شهرهاي ايران را با استفاده از ساختارهاي بومي بررسي و پيشنهاد نماييم.