مرور كاربست SVD در تعيين فضاي فاز ناپايداري مدل هاي عددي

كاهش مهارت پیش بینی های عددی وضع هوا به دلیل عدم قطعیت شرایط اولیه ( خطای اولیه ) و كاملی نبودن مدل های عادی اجتناب ناپذیر است . با توجه به وجود پریشید گی ها با سرچشمه های مختلف در شرایط اولیه ، انتظار رفتار و پاسخ نا متقارن مدل های عددی دور از واقعیت نمی باشد. اخیرا یكی از روشهای مطرح برای مطالعه چگونگی حساسیت مدل های پیش بینی عددی به خطای شرایط اولیه ، روش تجزیه مقادیر تكینه ( SWD ) است. در این روش ، جهتی كه نسبت بین خطا در زمان نهایی و خطای اولیه طی بازه زمانی محدود بیشینه می شود ، تعیین می گردد . به عبارتی فضای فاز ناپایداری مدل های عددی ، توسط بردارهای تكینه ماتریس حالت مشخص می شود . علاوه بر این بردارهای تكینه كاربرد وسیعی به ویژه در بحث مقدار دهی اولیه برای افزایش اعضای سامانه پیش بینی های همادی دارند . در این مقاله به معرفی و كاربرد های این روش پرداخته می شود .