چگونگي تحقق مفاهيم قرآني در معماري مسكن ايراني اسلامي در راستاي سلامت رواني و ابعاد اجتماعي

خانه در قديم از يك سو كانون احساسات، عواطف، افكار و وابستگي­هاي فردي و خانوادگي و از سوي ديگر بازتاب فرهنگ زمان خويش بود. آنچه معماري خانه­هاي مسلمان نشين را از ساير معماري منازل مسكوني جهان جدا مي­كند احترام به انسان و فضا در تعريف مفهومي خاص از خانه براي بيان مفهوم سكونت مي­باشد. در سال­هاي اخير ميزان استرس­هاي محيطي و افسردگي در جوامع امروزي به ويژه در جوامع شهري به طور قابل توجه­ي در حال افزايش است، پس نمي­توان نقش معماري و شهرسازي در افزايش سلامت روحي و رواني شهروندان و كاهش استرس­هاي زندگي آنان را ناديده گرفت و با توجه به اين كه معماري گذشته ايراني به عقيده جمع كثيري از نظريه پردازان و صاحب­نظران معماري چنين شاخصه­اي را دارا بوده و باعث آسايش و آرامش رواني انسانها و كاربران خود و همچنين تقويت احساس امنيت و راحتي در آنان مي شده است، موضوعي كه به نظر مي ­رسد سالهاست در كشورمان به فراموشي سپرده شده است و در عمل كمتر به آن بها داده مي شود. روش تحقيق اين مقاله مروري است كه با رجوع به منابع معتبر اسلامي از جمله قرآن كريم و تفاسير ارزش­مند آن و نيز با استفاده از مقالات معتبر علم، جستجوي منابع مختلف در سايت­هاي معتبر و مطالعات كتابخانه ­اي انجام شده است. در اين گفتار بر آنيم تا به بحث درباره تاثير محيط و به خصوص محيط مسكوني بر رفتار انسان كه در سطح عام تري نسبت به رفتار­هاي مجرمانه قرار مي­گيرد، بپردازيم.