تفقه در دين و چگونگي كسب علم

در جهان امروز گروهي از مردمان با پيشرفت روز افزون و حيرت برانگيز علوم مختلف و با مشاهده توانايي هاي بي حد و حصر علم در گره گشايي از مشكلات بشري، اصالت محض را به «علم» داده اند و آن را بعنوان تنها راه نجات خويش برگزيده اند. در مقابل در طول تاريخ همواره مردمان ديگري نيز وجود داشته اند كه «دين» را براي برخوررداري از زندگي سعادتمندانه، كافي دانسته اند و با بي اهميت جلوه دادن همه مسائل دنيايي و حتي «علم» در اعتقادات خويش اصالت مطلق را به «دين» بخشيده اند. ارتباط علم و دين از ديرباز مورد توجه اهل آن بوده و يكي از چالش برانگيزترين مباحث پيشروي بشريت است. در تعريف ارتباط علم و دين برخي علم را صرفا علوم تجربي مي دانند و برخي علوم الهي و معارف را در چهارچوب علم قرار مي دهند و بدنبال اهميت آن در دين هستند تا لزوم امر به فراگيري علم را از منظر دين دريابند. در اين مجال با تكيه بر آيه 122 سوره مباركه توبه و بررسي روايات و تفاسير مربوط به آن، به بررسي رابطه علم و دين مي پردازيم و به دنبال تبيين نحوه دستيابي علم از منظر دين و لزوم تفقه در دين هستيم كه در نهايت به اين نتيجه مي رسيم كه تنها با رجوع به دو ثقل گرانبها مي توان به اين مهم دست يافت.