آموزش محيط‌زيست با رويكرد تحقق اقتصاد مقاومتي و سبز

نظام اقتصاد فعلي، طي چند دهه، بيشتر منابع تجديد ناپذير را از دل زمين استخراج نموده و بيشتر منابع تجديد پذير را تخريب و آلوده نموده است كه اثرات اين اقتصاد، آثار زيانبار زيست محيطي است كه هم اكنون شاهد آن هستيم كه نياز به پايدارسازي، احيا و استفاده بهينه از منابع مطرح است. براي پايداري توسعه، اقتصادي نياز است كه در آن رشد درآمد و اشتغال از طريق سرمايه گذاري‌هاي عمومي و خصوصي براي كاهش آلودگي، افزايش و بهبود كارايي انرژي و منابع و پيشگيري از اتلاف تنوع زيستي و خدمات زيست بومي حاصل شود كه ما از آن به عنوان اقتصاد سبز ياد مي‌كنيم. اقتصاد مقاومتي در كنار مفهوم اقتصاد سبز به دنبال موازنه و تعادل بين فعاليت‌هاي اقتصادي توسعه و اثرات زيست محيطي ناشي از فعاليت‌هاي مذكور بوده كه به دنبال افزايش رفاه عمومي از طريق افزايش بهره وري و استفاده بهينه از منابع مي‌باشد. در اين ميان آموزش نقشي ويژه را بر عهده دارد؛ چرا كه توسعه پايدار و همه جانبه، از بستر نيروي انساني مي‌گذرد و پيش شرط رخداد و تداوم هر توسعه و تحولي، سرمايه‌گذاري در نيروي انساني از طريق آموزش و به ويژه آموزش محيط زيست است كه به منزله ركن و هسته اصلي و محوري هر جامعه‌اي مي‌باشد و بايستي در عرصه گفتمان سازي اقتصاد مقاومتي و غلبه آن در فضاي اقتصادي كشور و فعال‌سازي سامانه‌هاي خلاقيت و نوآوري ايفاي نقش كند. آموزش محيط زيست با نگاه اقتصاد مقاومتي و تبيين نقش آن در توسعه پايدار، نگاه اين مقاله مي‌باشد.