مراحل و روشهاي تربيت از منظر دين (با تكيه بر آيات قرآن كريم)

اهميت تربيت‌پذيري انسان بر اساس آموزه‌هاي ديني تا بدانجاست كه مي‌توان گفت انساني كه از تربيت ديني برخوردار نباشد،‌ از صراط هدايت و مقصد سعادت منحرف گشته است، ‌از اين رو آيات و روايات فراواني عهده‌دار تبيين تربيت انسان گشته‌اند. بر اساس آموزه‌هاي ديني و با روش توصيف و تحليل محتوايي متون ديني مي‌توان 4 دوره رشد را كه سهم به‌سزايي در شكل‌گيري تربيت انساني دارند نام برد: دوره اول: از كودكي تا 6سالگي كه دوره انس به رفتارهاي ديني است كه از راه تقليد و ارائه الگوي صحيح قابل اكتساب مي‌باشد؛ دوره دوم: از 6 تا 11سالگي كه مي‌توان از آن به مرحله عادت به رفتارهاي ديني نام برد و با استفاده از ابزارها و شيوه‌هاي عاطفي،‌ تمثيل و... قابل دست‌يابي مي‌باشد؛ دوره سوم از 11 تا 16سالگي است كه از آن به مرحله عقل‌گرايي و استدلال‌جويي نام مي‌برند. در اين دوره مي‌توان فرد متربي را با شيوه حكمت، جدال احسن و موعظه تربيت نمود؛ دوره چهارم: 16 تا 25سالگي است كه در اين مرحله استعدادهاي ديني فرد شكوفا شده و مرحله پايه‌ريزي و شكل‌گيري شاكله ديني فرد مستحكم مي‌شود. نتيجه آنكه با حصول مراحل فوق، مرحله خودجوشي ديني در فرد شكل گرفته به‌گونه‌اي كه احساسات عالي انساني و گرايشات رقيق عرفاني بروز يافته و فرد متربي در مسير عرفان و عشق به خداوند قدم بر مي‌دارد.