اثربخشي مقايسه اي روش تدريس استقرايي در روانشناسي علوم تربيتي

بطور كلي در روانشناسي علوم تربيتي و خلاقيت، روشهاي علمي را مي توان به دو روش اصولي تقسيم كرد. يكي همان روشهاي استقرايي كه شخص با مطالعه و تعمق در جزئيات و همچنين مثالهايي كه عمق تئوري كلي را نشان ميدهد از طريق مثالها و مطالعه حالت هاي خاصي به يك قانون كلي مي رسد و ديگري روش قياسي كه در آن از قانون كلي به مثالها و موقعيتهاي خاص ميرسيم. روش استقرايي در واقع يك روند طبيعي در شيوه تفكر آدمي به حساب مي آيد.در روشهاي قياس از تئوري به مثالها و حالات خاص مي رسيم و در روش استقرايي تسلسل رشته هاي تفكر از جزء به كل و در روش قياسي تسلسل از كل به جزء است. فلسفه استقرايي قديم مانند منطق استوارت ميل ماهيت و دامنه استقراء را بسيار محدود تصور ميكرده. حقيقتاً هم گستره عمل استدلال استقرايي خيلي نمي تواند وسيع باشد.روش تركيبي يا استقرايي(inductive) شناسايي قواعد حقوق را از طريق مشاهده تاثير آنها در جامعه بين‌المللي ممكن مي سازد. اين روش در صورتي يك قاعده را قاعده حقوق مي‌داند كه توسط تابعان حقوق بين‌الملل اين‌گونه شناخته شده باشداينكه آيا واقعيت چنين است، به وسيله رويه، در وسيع‌ترين معنايش، روشن مي‌گردد[6]. بنابراين، اين يك روش تجربي است.‌اين روش، ارزش ساير روشها - مانند استنتاجي يا استدلالي - را نفي نمي‌كند، اما نتايج اعمال روشهاي اخير فرضيه‌هايي تلقي مي‌شود كه بايد به وسيله مشاهده تجربي به اثبات برسد. در اين پژوهش، ضمن بررسي روشهاي نوين ياددهي رايج، اثربخشي كاربردي روش تدريس و ياددهي استقرايي در مقايسه با روشهاي موجود مقايسه و نهايتا به دلايل برتري نسبي اين روش پرداخته شده است.