آموزش معماري در تعامل ميان فناوري و تاريخ

تعامل ميان فناوري و تاريخ از موضوعات بسيار مهم در دست‎يابي به يك معماري كارآمد و پيشرفته در هر عصر و زماني است، مفهومي كه ريشه در آموزه‎هاي معماري سنتي ايراني دارد. معماري به عنوان هنر، همچون علم در بستر تاريخي خود چون يك ارگانيسم زنده دائما در حال تغيير و تحول بوده و در يك سير ديالكتيكي قرار دارد. آموزش مبتني بر سيستم استاد شاگردي در دوران گذشته هم قدم با روح زمان در هر دوره تاريخي و سبك معماري عامل ترويج اصول و مباني معماري آن دوره بوده است. وجود پيچيدگي و تضاد در روند تكامل علم وفناوري و به تبع آن در هنر و سبك هاي معماري بر آموزش علمي معماري تاثير گذار بوده و اين تاثير و تاثرها همچنان نيز ادامه دارد. شناخت روحيه و فرهنگ علمي در هر دوره و خصوصا در زمان حال و به هم گام كردن دروس معماري مطابق با پيشرفت ها و پيچيدگي هاي علمي عصر حاضر، عامل پويايي و زنده بودن معماري در كنار ساير علوم مي‎باشد. هدف اين پژوهش شناخت انديشه تعاملي در آموزش معماري و دگرگوني هاي آن، در بستر تاريخي، همچون يك روند علمي مي‎باشد. براي رسيدن به اين هدف از روش تحقيق توصيفي و استفاده از راهكارهاي تركيبي بهره گرفته شده است.