مروري بر انديشه خلق فضا و كالبد معماري بر اساس مفهوم نمايش

هنر نمايش ملموس ترين و عيني ترين تصوير بازآفريني موقعيت ها و روابط انساني است و اين امر ناشي از آن است كه نمايش برخلاف قالب هاي روايي كه به بازگويي رويدادهاي گذشته گرايش دارند ، در ابديت زمان حال جاري است،نمايش به عنوان وسيله بياني و ارتباطي ، گذشته از داستانگويي و يا ارائه نمونه هاي وضعيت هاي اجتماعي از طريق رويدادها ، به ميزان قابل ملاحظه اي به بازآفريني حالت هاي عاطفي انسان و شركت دادن تماشاگران در عواطفي كه در غير اينصورت از ايشان دريغ مي شد ، مي پردازد. رابطه ي ميان نمايش و فضا مي تواند از دو منظر ديده شود: از منظر اول، نمايش به فضا و مكان مربوط مي شود و از منظردوم، نمايش را به طور بنيادي پديده ي فضايي وابسته به تحّرك فيزيكي در ميان فضا تشريح مي كند. از اين رو نمايش هسته ي هّويت اجتماعي و ذاتا موضوعي فضايي است.مكان معماري متشكل از فضا و كالبد به عنوان مهمترين عنصر ساخت شهر در طول تاريخ ايران و جهان بهترين بستر نمايش بوده است و عرصه ي ايفاي نقش بازيگراني است كه هريك به عنوان كنشگراني از جامعه خود محسوب مي شوند.در پژوهش حاضر به بررسي نمايش و تاثير آن بر كالبد و فضاي معماري كه در خدمت اجراي نمايش بوده مي پردازيم.روش تحقيق به صورت توصيفي – تحليلي و گرد آوردي اطلاعات با استفاده از كتاب هاي مرتبط و سايت هاي اينترنتي بوده است و در آخر با بهره گيري از استدلال شهودي و همان طور كه از تحليل ها بر مي آيد نتيجه مي شود كه برخي از مفاهيم اصيل نمايش به صورت مستقيم و غير مستقيم بر طراحي فضاها و كالبد معماري موثر بوده است به گونه اي كه اين مفاهيم با كانسپت هاي شكل گيري بنا هم پوشاني دارد.