رابطه هويت شهري و معماري منطبق بر نشانه شناسي

يكي از مهم ترين نيازهاي عاطفي و ذهني بشر نسبت به شهر و محيط زندگي، داشتن نشانه و هويت است. تجربه نشان داده است شهرهايي كه داراي عناصر شاخص مي باشند به واسطه هويتي كه ايجاد مي كنند براي ساكنين مطلوب ترند. اين عوامل و نشانه ها موجب تمايز ميان مكان ها شده و بدين ترتيب هويت شهري را مي سازند كه اين امر موجب تعلّق خاطر و وابستگي مي شود. تلاشي براي نشانه شدن آثار معماري باعث ايجاد جاذبه براي افراد جامعه و در سطح بين المللي باعث جذب توريست و ارتقاي صنعت توريسم و سطح فرهنگ مشترك مي شود. اين امر در زيبايي و خوانايي شهر نيز مؤثر است. حال سوالي كه مطرح مي شود اين است كه چه عواملي در نشانه شدن مؤثر است و نشانه شدن چگونه به هويت بخشي اثر معماري منجر مي شود؟ آيا تنها استفاده از تجربيات معماري سنّتي براي دستيابي به نشانه ها و معماري با هويت وجود دارد يا روش هاي نويني مي تواند براي ايجاد معماري با هويت جايگزين شود؟ در اين مقاله سعي بر آن است تا با مطالعات منابع و مقالات ارائه شده در زمينه نشانه شناسي و مباحث هويت در معماري و همچنين بررسي آنها در آثار معماري سنّتي و معاصر، راهكارهايي براي خلق اثر معماري با هويت ارائه شود كه علاوه بر در بر داشتن مفاهيم قابل درك براي عموم، با ويژگي هاي معماري معاصر مطابفت داشته باشد.