بررسي نوسازي بافت هاي فرسوده در گذر زمان

بافت هاي فرسوده، محدوده هاي آسيب پذير شهر، در برابر مخاطرات (به ويژه زلزله) است كه نيازمند برنامه ريزي و مداخله هماهنگ براي سامان يابي است. مشخصه اين بافت ها، در وهله نخست ناپايداري و سپس نفوذناپذيري و ريزدانگي و سرانجام مجموعه اي از ساير نارسايي هاي كالبدي، عملكردي، حركتي، زيست محيطي، اجتماعي – اقتصادي و مديريتي است. در اين پژوهش سعي بر آن است كه به بررسي نوسازي بافت هاي فرسوده در گذر زمان پرداخته شود. در مورد استفاده هاي درست و نادرست از بافت تاريخي شهرها و سرنوشت محلات تاريخي در دوران معاصر فقط بايد عنوان كرد كه به نحوه استفاده ما از آنها بستگي دارد و با نگرش تغيير كاربري بافت هاي فرسوده و بناهاي تاريخي مستقر در آن بافت ها ، مي توان در جهت توسعه پايدار شهري اقدام كرد ولي متاسفانه مبادرت به ساخت دكه هايي در حريم اين اثر تاريخي به صورت نامناسب و ناموزون نموده است كه هيچ سنخيتي با اين اثر باستاني نداشته و در شان اين بناي تاريخي نيست.