جغرافياي تاريخي اقتصادي سواحل خليج فارس در سده‌هاي هفتم تا نهم هـ . ق

منطقة خليج فارس طي قرن هفتم تا اوايل قرن دهم هـ .ق شاهد ارتباطات فراوان اقتصادي و فرهنگي و سياسي ميان جوامع پيرامون اين دريا در جنوب و شمال بود. اين پژوهش به توصيف جغرافياي تاريخي سواحل خليج فارس و درياي عمان در سده‌هاي مزبور مي‌پردازد تا به اين پرسش پاسخ دهد كه: «شكوفايي اقتصادي سواحل خليج فارس در اين دوران بر چه زمينة جغرافيايي استوار بود؟» شواهد موجود مؤيد اين فرضيه است كه: «نزديكي سواحل شمالي و جنوبي اين دريا به يكديگر، دوري سواحل و بنادر از مراكز امپراتوري‌هاي بزرگ و سرانجام نامساعد بودن آب و هوا جهت كشاورزي گسترده عوامل جغرافيايي مهم براي ارتباطات فرهنگي و اقتصادي مردم اين منطقه و در نتيجه رونق فعاليت‌هاي اقتصادي در آن جا بوده است.» اين پژوهش به روش تاريخي انجام شده و گردآوري داده ها با تكنيك كتابخانه اي به انجام رسيده است. داده ها از منابع دست اول متعلق به سده هاي هفتم تا دهم هـ . ق در قالب فيش نويسي گردآوري شده، سپس مورد تحليل قرار گرفته اند.