آموزه هاي اجتماعي و اخلاقي در سروده هاي اقبال لاهوري

آفتاب مهر گستر و روشنايي بخش شعر و ادب فارسي نه تنها در كشور‌هاي فارسي زبان فروغ تابناكش را پخش نموده و انبوهي از مردم را از نور و حرارت خود بهره مند ساخته، بلكه اين درخشش و حرارت پهنه‌ گسترده و افق هاي دور را نيز روشن ساخت و در هر كجا كه تابيد دامن جهل و ظلمت و خود ناباوري و خود كامگي را فروچيده است. محمد اقبال لاهوري نيز ازجمله‌‌‌ي شاعران بزرگواري است كه در روشنايي و حرارت همين آفتاب پرورده شده و به ثمر رسيده است. انديشه ها و نگرش‌هاي ناب آزادي خواهانه ، حق جويانه و هستي ساز و ظلمت سوز او افق هاي گسترده‌يي را درنورديد و افراد و اجتماعات زيادي را در برابر بي عدالتي، زورگويي و يكه تازي بسيج و يك پارچه ساخت و تا پاي جان در اين راه با شجاعت و پايمردي كار و پيكار كرد. اگر ازمميزات و برتري هاي او در ابعاد گوناگون زندگي اجتماعي كه اكثر دانشمندان و صاحب نظران چه در زمان حيات و چه پس از آن، چه در شرق و چه در غرب به آن اذعان و اعتراف دارند،بگذريم بيشتر شهرت و محبوبيت و تاثير آراء و انديشه اقبال در هنر شاعري اش نهفته است.