جستاري دراسلوب قصص قراني از نظرگاه ايت الله معرفت

خداوند در قرآن كريم به شيوه هاي مختلف و اسلوب هاي گوناگون زمينه پيدايش رشد و تربيت و هدايت انسان ها را اتخاذ كرده است. يكي از اين شيوه ها قصص و ذكر وقايع امت هاي گذشته است تا در پرتو آن انتقال سريع آموزه به مخاطبان، آگاهي از سنتهاي الهي، تفكر و عبرت آموزي از گذشتگان امكان پذير گردد. بررسي ديدگاه مفسران و قرآن پژوهان در مواجهه با اين اسلوب قرآني از انديشه هاي متفاوتي حكايت دارد. نگرش به نوع قصص قرآني از حقيقي و در جهت هدايت بشري بودن تا تخيلي، تمثيلي، اسطوره اي، سمبليك و غيبي بودن اين اسلوب، محلي براي تضارب آراء قرآن پژوهان شده است. آيه الله معرفت قرآن پژوه و مفسر معاصر به اين اسلوب در كنار ديگر مباحث قرآن پژوهي پرداخته، آن را حقيقي خوانده و به ذكر شيوه هاي آن از جمله گزينشي بودن و پرهيز از پيوستگي مطالب، دوري از وهم و پيروي نكردن از شيوه هاي مرسوم داستانسرايي پرداخته است. علاوه بر اين، به نقد ديدگاه نوانديشاني چون خلف الله پرداخته است و ديدگاه انان را در مورد تخيلي و غير واقعي بودن قصص قرآن باطل دانسته و مردود اعلام مي كند. اين نوشتار كه به روش تحليلي توصيفي نگاشته شده نگاهي به انديشه اين دانشمند قرآن پژوه در آثار ايشان خصوصا اثر ارزشمند «شبهات و ردود» داشته ديدگاه ايشان را در خصوص قصص قرآن و نقد ديدگاه نوانديشان به تصوير كشيده است.