بررسي تطبيقي ديدگاه علامه معرفت و علامه طباطبايي در منابع تفسير اثري

«منابع تفسير» از مباحث پراهميت در مناهج تفسيري است. اين منابع ريشه در وحي و باز تعريف آن يا برگرفته از تلاش عقلاني و تجربه بشر در طول قرون و اعصار دارد. تفاوت مناهج و روش هاي تفسيري ارتباط باانتخاب منابعي دارد كه مفسر انتخاب مي كند. مقاله حاضر تلاش دارد تا ديدگاه استاد معرفت را در باره منابع اثري بدست آورد و تمايزات اين ديدگاه را با علامه طباطبايي بررسي كند. اهميت دومفسر مذكور و معاصر در آن است كه يكي به شدت به منبع قران به قرآن توجه كرد و ديگري بر روايات و اثار تفسيري تمركز داشت. مقاله حاضر به ترتيب، ديدگاه تطبيقي استاد و علامه طباطبايي را در باره منابع قرآن، و روايات وحياني و تاريخي شامل: سنت پيامبر اكرم (ص) سنت اهل بيت (ع)، اقوال صحابه و تابعان بررسي كرده است. اين مقاله دليل حجيت واعتبار هر يك از منابع مذكور و مشتركات و امتيازات نظر ايشان با علامه طباطبايي را بررسي كرده است. محصول بررسي آن كه ريشه اختلاف نظراين دو مفسر، به در هم آميختگي علوم ابزاري و علوم منبعي تفسير، تفاوت در تعريف تفسير و تفكيك ناشدگي اصطلاحات تفسير و تبيين قرآن بر مي گردد.