بررسي نارسيسم(خودستايي) در قصايد قاآني شيرازي

خودستايي و مفاخره يكي از انواع ادبي است كه در تمام ادوار شعر فارسي وجود داشته است به گونه اي كه اغلب شاعران به خود و اشعارشان نازيده اند. در اين بين قاآني شيرازي از اهمّيّت خاصي برخودار است؛ زيرا او در اكثر قصايدش به خودستايي دست يازيده است. اين نوع خودستايي قاآني، خودستايي-هاي خاقاني را به ياد مي آورد كه برقدما و معاصران خويش طعنه زده و خود را برتر از آنان شمرده است. در اين مقاله به ابعاد خودستايي قاآني شيرازي، علل و كثرت كاربرد آن در قصايدش پرداخته شد. براي نيل به اين هدف، ابياتي كه داراي محتواي فخر و خودستايي بوده استخراج و فهرست وار بيان شد. نتايج پژوهش حاكي ازآن است كه مهم ترين ابعاد خودستايي قاآني، بديهه گويي، تصرف بديع در تغزّلات قصيده، استعداد ذاتي، آشنايي به زبان فرانسه و انگليسي، دريافت لقب حسّان عجم از سوي محمدشاه و ... است. علت اصلي خودستايي قاآني، رقابت و منافست با ديگر شاعران درباري و مدحي بودن قصايد اوست كه نام و نان شاعر بدان وابسته بود.