خودشيفتگي در شعر مجيرالدين بيلقاني

خودشيفتگي يكي از اختلال هاي شخصيّت است كه تقريباً در همه انسان ها بالقوه وجود دارد؛ اما بروز و ظهور آن بسته به شرايط و عوامل مختلفي است. اين حس، در شعر مجير بيلقاني نمود دارد تا جايي كه به روشني، شاعر به خودشيفته بودن خود اشاره مي كند. در اين مقاله به روش اسنادي و كتابخانه اي و با استفاده از نظريه هاي روان شناسي، جنبه هاي خودشيفتگي در شعر مجير بررسي شده-است. بيشترين نمود خودشيفتگي در قصيده هاي مجير ديده مي شود. اگرچه خودشيفتگي يك اختلال شخصيّتي است، ولي باعث شده است تا مجير در نهايت شخصيّتي راسخ و با صلابت كسب كند.