جلوه‌هاي پايداري در اشعار محمد‌جواد محبّت

شعر مقاومت در فرهنگ و ادب فارسي پيشينه‌اي طولاني دارد؛ امّا تأثير شاخص آن بيشتر از عصر مشروطه نمايان است. به طور كلي ادب پايداري از اين دوره به بعد به سه شاخه تقسيم مي‌شود؛ عصر مشروطه، عصر پهلوي و دوران انقلاب اسلامي. بنابراين شاعران متعهد اجتماعي نقش بسزايي در روشنگري، ترغيب و تشويق تودة مردم به مقابله و روياروي با حكام مستبد يا هجمة دشمن خارجي برعهده داشتند و با خلق آثاري در اين زمينه به رسالت اجتماعي خويش عمل كرده‌اند.محمدجواد محبّت يكي از اين شاعران متعهد و انقلابي كرمانشاهي و از پيشگامان شعرگفتاري مي‌باشدكه توانسته‌است با اشعاري سهل و ممتنع، والاترين و ژرف‌ترين مفاهيم انساني را بيان كند.باتوجه به اين‌كه وي دومحيط سياسي و اجتماعي(دوران قبل از انقلاب اسلامي و دوران بعد از انقلاب اسلامي) راتجربه كرده‌است،نوع عواطف وتخيل اونيزبه تبع اين دومحيط، نسبت به حوادث پيرامونش متفاوت است. از اين‌رونوشتار حاضر برآن است تا با روش توصيفي-تحليلي درشعراين شاعر، نشانه‌هايي ازپايداري و مقاومت را بررسي و تحليل كند. بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه موضوعاتي چون؛ عاشورا، اصل مهدويّت، ميهن‌پرستي، مبارزه با دشمن،تمجيد از شهدا و ايثارگران، استكبارستيزي،ستايش ازامامان وشخصيّت‌هاي مذهبي كه به عنوان نماد مقاومت جلوه‌گرشده‌اند، مؤلّفه‌هايي از ادبيات پايداري هستند كه در شعر محمدجواد محبّت بازتاب داشته‌است.