بررسي شخصيت پردازي در مجموعه داستان «نمازخانه‎ي كوچك من»

از آنجا كه هوشنگ گلشيري از نويسندگان تأثيرگذار معاصر است، بررسي تكنيك‌هاي داستان‌نويسي او ضروري است. در اين پژوهش شخصيت پردازي به عنوان يكي از مهمترين عناصر داستان امروز، در نه داستان مجموعه‎ي «نمازخانه‎ي كوچك من» اثر گلشيري بررسي شد. روش گردآوري اطلاعات ،كتابخانه‎اي وتجزيه و تحليل داده ها، توصيفي تحليلي مي‎باشد.در پايان اين پژوهش مشخص شد كه هوشنگ گلشيري بيشتر از شيوه‌ي شخصيت‌پردازي غير مستقيم استفاده مي‌كند. شخصيت‎ها در عين آنكه به شيوه‌اي مدرن ساخته مي‌شوند، هدف اصلي وجودشان،القاي درونمايه است. گلشيري بيشتر از روش توصيف غير مستقيم و ابزارهاي اعمال و رفتار ،نظرات سايرين ، محتواي گفتار ، تقابل و قياس، اشياء همراه و گاهي ويژگي‎هاي ظاهريو نام اشخاص براي پرداخت آنها بهره مي‎برد. بيشتر شخصيتها غمگين، مضطرب، هراسناك، متوهم و گاهي داراي اختلالات رواني هستند و گلشيري در عين حال از سياه و سفيد ديدن آنها مي‎پرهيزد اين امر باعث القاي مفاهيم تشكيك و نسبي‎گرايي در داستان‌ها مي‎شود كه درونمايه‎ي پايه‎اي و مشترك اغلب داستان‎هاي اين مجموعه است