تفرج در گلچين آثار احمد عزيزي

احمد عزيزي (1337ـ 1395) از چهره هاي پُركار و خلّاق معاصر است كه توانست در انواع قالب هاي ادبي شعر سنتي و شعر نو طبع آزمايي نمايد و شطح1 خود را با جريان مدرنيسم همگام سازد. وجود ارتباطي موازي بين شگردهاي ادبي و محتوايي شعر و شطح او وحدتي اندام وار به كل آثارش بخشيده است.غزل عزيزي عصارة نه قرن تجربة غزل فارسي است كه اغلب شكل و محتواي غزل حافظ ، مولانا، صائب و بيدل را تداعي مي كند. در شعر و شطح او دو رشته تصاوير پنداري (عمدي) و پديداري (خيالي) وجود دارد؛ تصاوير پنداري او بيشتر با شگرد جناس، مراعات نظير ، تشبيه حسي به حسي،واج آرايي ، تضاد ، بازتحليل كلمات و اصطلاحات و تصاوير پديداريي اش با شگرد آثار مدرنيسم مثل تداعي هاي زمان شكن و مكان گريز ، بي طرحي و بي قصگي ، پرش هاي موضوعي ، قرائت يك نفس و طولاني ، استحاله2 ، مونولوگ و ديالوگ وهمي ، مهمل نويسي ، حس آميزي و پارادوكس ساخته شده اند. هدف اين جستار، معرفي آثار عزيزي و نوآوري هاي زباني، تصويري و محتوايي اوبا رويكرد توصيفي ـ تحليلي است. گسترة پژوهش، گلچين چند اثر مطرح عزيزي با نام هاي قوس غزل(1386) ، مثنوي خواب ميخك (1387) ،يك ليوان شطح داغ(1388) و باران پروانه(1371)است.