جلوه هاي كاركرد طبيعت در نمادهاي اجتماعي و عاشقانة فريدون مشيري

يكي از مؤثّرترين ابزار تصويرآفريني ادبي كه با عارفانه سرايي به شعر فارسي معّرفي شد و در اشعار معاصر نمود و كاركردي تازه و بارز يافت، نماد است. ظرفيت گستردة صورت نمادين براي پذيرفتن و القاي مفاهيم معقول و متعدّد، آن را به يكي از مناسب ترين فرم ها براي بيان ذهنيات و دغدغه-هاي شاعران معاصر بدل ساخته است. نقش طبيعت و عناصرش در انواع و دوره هاي گوناگون نمادسازي، همواره تعيين كننده و قابل بررسي بوده است. پديده هاي متنوّع طبيعي، كاركردي بي نظير در ملموس ساختن عواطف و انديشه ها دارند. يكي از شاعران برجستة معاصر كه از اين قابليت بهره مند شده است، فريدون مشيري است. نمادپردازي با طبيعت، يكي از شگردهاي محتوايي _ بلاغي مشيري به شمار مي رود و تحليل شعر او از اين منظر، مي تواند گامي مهم باشد براي شناختن بيشتر جزئيات نگرش و نحوة استفادة او از اين شيوۀ فرمي. پركاربردترين پديده هاي طبيعي در نمادهاي شعر مشيري عبارتند از: مجموعة روييدني ها و گياهان، پرندگان و جانوران، اجرام آسماني و آب و وابسته هايش. مشيري بيشترين نمادهاي طبيعي را در زمينة معناييِ اجتماعي _ سياسي به كار مي گيرد. تعداد اندكي از اين نمادها نيز كاركرد عاشقانه مي يابند.