تحليلي انتقادي بر فضاهاي شاعرانه و مؤلفه‌هاي سازنده‌ي آنها در شعر موسوي گرمارودي (با تأكيد بر مجموعه‌ي «تا محراب آن دو ابرو»)

فضا از عوامل شكل‌دهنده‌ي شعر است و حال و هوايي ايجاد مي‌كند كه كليت شعر در آن جاي مي‏گيرد، جريان شعر را به پيش مي‌برد و مخاطب را درگير شعر مي‏كند. در برخي از دوره‏هاي شعر فارسي دگرگوني‏هاي زيادي در فضاي شعري ايجاد شده است؛ به‌گونه‌اي كه شعر در حال و هوا و فضايي متفاوت از دوران پيش از خود سير كرده است. در دهه‏هاي اخير وقوع انقلاب اسلامي و حوادث بعد از آن بخصوص جنگ تحميلي، تأثير عميقي بر شاعران انقلابي نهاد و فضاي شعر اين دوره را متفاوت ساخت. بررسي اين فضاهاي شعري و عوامل مؤثّر بر ساخت آنها، خصوصاً در شعر سيدعلي موسوي گرمارودي كه از شاعران بزرگ و مطرح انقلاب است، موجب تحليل بهتر و شناخت عميق‌تر ما از شعر اين دوره است. بر اساس يافته‌هاي اين مقاله، در مجموعه‌شعر «تا محراب آن دو ابرو»، عاطفه، توصيف، واژگان، تصوير، صفت، تصوير كانوني، روحيات شاعر، موسيقي، لحن، تلميحات، سادگي و بي‌پيرايگي و روايت مهم‌ترين مؤلفه‌هاي سازنده‌ي فضاي شعر موسوي گرمارودي بودند و فضاهاي شعري و حال و هواي حاكم بر سخن او را در اين مجموعه تشكيل مي‌دادند.