ساختار شكني در مكتوبات

ادب پارسي كه از سرچشمه ي زلال قرآن كريم سيراب شده،لبريز از پند و اندرز و عبرت است.مولانا شاعر نامدار قرن هفتم هجري يكي از چهره هاي پر فروغي است كه در تاريخ و ادبيات فارسي ظهور كرده و آثار ارزشمندي در نظم و نثر از خود به يادگار گذاشته است.در اين مقاله با بررسي آثار منثور مولانا و نيز با توجه به محتوا و درون مايه و زبان متني اش،نمونه هايي از ساختارشكني هاي او مورد بررسي قرار مي گيرد،همچنين تلاش شده است كه در اين مقاله از برخي عناصر حاكم بر ساختارشكني چون:كاربرد مثل ها و تركيبات غريب و شگرف و كلمات منسوخ،آوردن ضمير اشاره جاندار براي بي جان،به كار بردن جمله هاي ناقص و كوتاه كه باعث ابهام مي شود،قصه در قصه آوردن و به كار گرفتن تشبيه هاي غريب و دوراز ذهن،و... استفاده شود و اين در حالي است كه خواننده كلام مولوي در فضاي آن محو مي شود و هركس در حد فهم خود از آن برداشت مي كند. در اين مقاله ساختار شكني بر اساس تقسيم بندي دستور انوري به صورت فعل،اسم،صفت،ضمير و... انجام شده تا خواننده ي كلام درك بهتري از مصاديق ساختار شكني داشته باشد.