بررسي عدد هفت در ديوان خاقاني با تكيه بر روانشناختي تحليلي

شاعران بنا به تاثيري كه اعداد در زندگي آدمي داشته اند، به آن ها توجه خاصي كرده و در كلام خويش آن را منعكس ساخته اند . خاقاني نيزيكي از شاعراني است كه اعداد به ويژه عدد هفت در شعر وي داراي بسامد بالايي مي باشد . اين عدد از دير باز به علت تاثير بيش از اندازه ي خود ،مورد توجه اقوام ، آيين ها و مكاتب مختلف بشري بوده است . هدف اين جستار بررسي اين عدد از ديدگاه روانشناختي بوده كه در طول تحقيق نگارنده با ارتباط برقرار كردن آن با ناخودآگاه جمعي و كهن الگوي ماندالا و خويشتن به يافته هاي جديدي نائل شد و در نهايت ثابت شد باورهاي قومي واساطيري به خوبي در كلام خاقاني منعكس شده است . هم چنين دو كهن الگوي ماندالا و خويشتن و عدد هفت كه به عنوان يكي از اشكال اين كهن الگوها مي باشد ؛ به نوعي نمودار كمال و تماميتي هستند كه خاقاني به آن مرحله رسيده و سپس در كلام خويش آن را متجلي ساخته است .