بررسي مقامات و احوال عرفاني در اشعار عبدالرّحمان جامي

جامي يكي از بزرگان تصوّف و عرفان اسلامي است كه در اين حوزه نظرات عميق و آثار ارزشمندي را به يادگار گذاشته است. ديوان غزليات و قصايد، مثنوي هفت اورنگ و ساير آثارش جلوه گاه انديشه هاي عرفاني او مي باشد. مقامات و احوال از مباحث مهم و پركاربرد عرفان است كه جامي به طور قابل توجّه هرچند پراكنده در اشعارش به آنها پرداخته و نظراتي را در خصوص آنها ارائه كرده است. اين مقاله به بررسي مؤلفه هاي برجسته و شاخص احوال و مقامات عرفاني همچون محبّت، مشاهده، قرب، شوق، توبه، ورع، زهد، فقر، صبر و... در اشعار عبدالرّحمان جامي مي پردازد. روش تحقيق نظري و بر اساس پژوهش كتابخانه اي است.