معنويت و اثر پزشك در ارتباط با درمان بيمار

هدف؛ نقش پزشك همواره در بهبود بيماري ها بارز بوده است و هدف اين مقاله بررسي چگونگي اثر گذاري بعد معنوي پزشكي در بهبودي بيمار و نحوه ارتقاي اين اثر است. روش تحقيق؛ پژوهش حاضر يك مطالعه توصيفي است. براي جمع آوري اطلاعات از روش اسنادي استفاده شده است. مقالات علمي و كتب تخصصي گردآوري و مورد بررسي قرار گرفته است. مستندات مذهبي و علمي مربوط به روابط بين پزشك و بيمار مطالعه و ارائه شده است. يافته ها؛ توصيه هاي مذهبي و اخلاقي بر اثرات ارتباط پزشك در بهبودي بيمار صحه ميگذارد و نتايج آزمايشات علمي دلايل اين تاثير را شفاف مي نمايد، آزمايشات شامل رابطه نيت و نورون هاي آينه‌اي، رابطه توجه و نيروهاي ذهني و نظريه رفتار سازگار از سوي ديگر نمايان مي سازد كه توجه، تمركز، نيت و خواست پزشك هدفدار عمل مي‌نمايد. نتيجه؛ آزمايشات علمي شامل رابطه نيت و نورون هاي آينه اي در آن، رابطه توجه و كوانتومي و نظريه رفتار سازگار نمايان مي‌سازد كه توجه، نگرش، نيت و خواست پزشك هدفدار عمل مي نمايد. و در واقع اين يافته‌هاي علمي پشتوانه‌اي است بر توصيه هاي مذهبي و اخلاقي در راستاي اهميت و تاكيد بر اخلاق پزشكي. پيشنهادات؛با توجه به دستاوردهاي علمي و مذهبي متقن پيشنهاد مي شود كه 1) پزشكان در ارائه خدمات تشخيصي ودرماني ارتباط متمركز با بيمار برقرار نموده و با نيت بهبودي و خواست شفاي بيمار تعامل برقرار نمايندو 2) سيستم خدمات بهداشتي و درماني نيز بازه زماني و شرايط فيزيكي براي ارائه چنين خدمتي را براي پزشكان مهيا نمايد.