ارزيابي تحمل گياهچه­هاي برنج به تنش خشكي دركشت هيدروپونيك

به منظور بررسي تحمل به خشكي در ژنوتيپ­هاي برنج، آزمايشي به صورت فاكتوريل در قالب طرح كاملا تصادفي، شامل ژنوتيپ (تعداد 10 ژنوتيپ) و سطوح مختلف PEG (شامل مقادير 0، 1-، 2- و 3- بار)، كه در شرايط كشت هيدروپونيك انجام يافت و صفات طول ريشه، طول ساقه، تعداد ريشه وضخامت (قطر) ريشه اندازه­گيري شد. بر اساس نتايج تجزيه واريانس اختلاف بسيار معني­داري براي صفات مورد مطالعه نشان داد. مقايسه ميانگين سطوح مختلف خشكي بر صفات گياهچه اي مورد مطالعه نشان داد كه صفات طول ساقه(87/ 39= y‾)، طول ريشه (80 /9= y‾) ، تعداد ريشه (23/ = y‾) و ضخامت ريشه (270 /0= y‾) بالاترين مقادير را در سطح شاهد (بدون تنش با پلي اتيلن گليكول) و كمترين مقدار را در سطح PEG 3- بار داشتند. اين موضوع نشان داد كه شرايط خشكي روي متغيرهاي اندازه­گيري شده اثر كاهشي دارد. رقم Palawan از نظر صفات قطر ريشه (3083/ 0= y‾)، تعداد ريشه (58/ 11= y‾) و طول ريشه (1667/ 12= y‾)بيشترين ميزان را داشت. از نظر تعداد ريشه ارقام Palawan و L106 به ترتيب با مقادير ميانگين 58 /11 و 75/ 11 بيشترين تعداد ريشه را داشتند. حداكثر طول ريشه متعلق به ژنوتيپ­هاي Palawan، شصتك محمدي و حسني به ترتيب با مقادير 1667/12، 6500/8 و 4875/8 سانتي­متر بود. به نظر مي رسد كه اين ژنوتيپ ها سطح بيشتري از ريشه براي جذب آب داشته باشند. كمترين ميزان طول ريشه متعلق به L12 با ميانگين 50 /8 بود و همچنين مقايسه ميانگين صفات مورد بررسي نشان داد كه ژنوتيپ­هاي متحمل، قطر ريشه، تعداد ريشه و طول ريشه بالاتري نسبت به ژنوتيپ­هاي حساس به تنش خشكي داشتند. با توجه به مجموع صفات مي توان رقم L106 را به عنوان رقم متحمل به خشكي معرفي نمود.