بررسي عوامل موثر بر احيا بافت فرسوده شهري (نمونه موردي: محله آبكوه مشهد)

امروزه در بسياري از شهرهاي كشور به دليل افزايش جمعيت، مهاجرت هاي بي رويه، عدم توجه به هسته‌هاي قديمي شهر و تمركز فعاليتهاي اقتصادي و اجتماعي باعث شده است بافت هاي قديمي دچار مشكلات امنيتي، اجتماعي و اقتصادي شود و به مرور زمان دچار فرسودگي گردد كه اين اتفاق به تدريج بر روي شهر اثر گذاشته و شهر را از درون ناكارآمد مي‌سازد. محله آبكوه از هسته هاي اوليه شهر مشهد بوده و داراي قدمتي تاريخي ‌مي‌باشد و از جمله محدوده هايي است كه از مشكلات بافت فرسوده رنج مي برد. اﻳﻦ ﻣﺤﻠﻪ ﺑﻪ رﻏﻢ طرح‌هاي اﺟﺮا ﺷﺪه در ﺟﻬﺖ اﺣﻴﺎي آن، ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ آن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻗﺪﻣﺖ ﻣﺤﻠﻪ و ﺗﻮاﻧﻬﺎي ﻣﻮﺟـﻮد آن اﺳﺖ، در ﻣﺴﻴﺮ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﭘﺎﻳﺪار ﻓﻀﺎ ﮔﺎﻣﻲ ﻣﻮﺛﺮ ﺑﺮدارد و ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺷﺎﻫﺪ ﮔﺮﻳﺰ ﺟﻤﻌﻴﺖ از ﻣﺤﻠﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻫﺪف اﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺗﺤﻠﻴﻠﻲ ﺑﺮ ﻃﺮح ﻫﺎي اﺣﻴﺎء و ﻧﻮﺳﺎزي در ﻣﺤﻠﻪ آبكوه و ﺑﻴﺎن ﻧﻘﺎط ﺿﻌﻒ و ﻗﻮت آﻧﻬﺎ و اراﺋﻪ راﻫﻜﺎرﻫﺎﻳﻲ ﺑﺮاي اﺳﺘﻔﺎده ﺑﻬﻴﻨﻪ از اﻳﻦ ﻓﻀﺎﻫﺎ ﺿﻤﻦ ﺣﻔﻆ ﻫﻮﻳـﺖ ﺑﺎﻓـﺖ اﺳـﺖ. در اﻳـﻦ ﭘـﮋوﻫﺶ، از روش ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺗﻮﺻﻴﻔﻲ ژرﻓﺎﻧﮕﺮ اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪه وﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﺳﻨﺠﺶ و ﺗﺠﺰﻳﻪ و ﺗﺤﻠﻴﻞ اﻃﻼﻋﺎت از ﺗﻤﺎﻣﻲ روﺷﻬﺎي ﻣﺼـﺎﺣﺒﻪ، ﻣﺸﺎﻫﺪه، ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪ و ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ اي ﺑﻬﺮه ﻣﻨﺪ ﺷﺪه اﺳﺖ.