خوشه بندي شبكه هاي حسگر بي سيم مبتني بر برنامه ريزي اصطلاحي ژن

مهمترين چالش در شبكه¬هاي حسگر بي¬سيم، مصرف انرژي است. لذا بازدهي انرژي بايد بعنوان يك هدف كليدي در طراحي شبكه¬هاي حسگر مدنظر قرار گيرد.در شبكه¬هاي حسگر بي¬سيم فرآيند انتقال بسته¬ها بايد براساس انرژي گره¬ها و سرخوشه طراحي شود. خوشه¬بندي راهكاري مناسب براي كاهش مصرف انرژي و ترافيك در شبكه است. براي اينكه گره¬هاي حسگر بتوانند بسته¬ها را به سرخوشه و سپس سرخوشه اطلاعات جمع¬آوري شده را به چاهك انتقال دهد، بايد انرژي مصرف كنند. يكي از عمده¬ترين چالش¬ها در اين نوع شبكه¬ها، محدوديت مصرف انرژي است كه مستقيما طول عمرشبكه حسگر را تحت تاثير قرار مي دهد. روش كلي كار در اين مقاله، پيشنهاد يك مدل تركيبي بااستفاده از برنامه¬ريزي اصطلاح ژن و LEACH براي خوشه¬بندي شبكه¬هاي حسگر بي¬سيم برمبناي بكارگيري معيارهايي مانند انرژي باقيمانده گره¬ها، انرژي كل شبكه و فاصله گره تا چاهك است. نتايج شبيه¬سازي نشان مي¬دهد كه كارايي مدل پيشنهادي برمبناي فاكتورهايي مانند انرژي باقيمانده، تعداد گره¬هاي زنده و تعداد بسته¬هاي ارسالي به چاهك در در مقايسه با LEACH بهتر است و شبكه در از دست دادن گره¬هاي حسگر تعادل متوازني دارد.