بررسي مقايسه‌اي فرسودگي شغلي و سلامت روان كاركنان زن ورزشكار و غيرورزشكار دانشگاه شهركرد در سال 93-92

بهداشت رواني يكي از محورهاي ارزيابي سلامتي جوامع مختلف است. سلامتي رواني نقش مهمي در تضمين پويايي و كارآمدي هر جامعه ايفا مي‌كند. از آنجا كه كاركنان و كارمندان از سرمايه‌هاي انساني و نيروهاي مجموعه اداري و سازمان به شمار مي‌آيند، بنابراين سلامت رواني آنان از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. براساس تعريف سازمان بهداشت جهاني، سلامت عمومي عبارت است از؛ رفاه كامل جسمي، رواني و اجتماعي فرد كه بين اين سه جنبه تأثير متقابل و پويا وجود دارد. بنابراين، سلامت روان به عنوان يكي از ملاكهاي تعيين كننده سلامت عمومي افراد در نظر گرفته مي‌شود؛ كه مفهوم آن عبارت است از؛ احساس خوب بودن و اطمينان از كارآمدي خود، اتكاء به خود، ظرفيت رقابت، تعلق بين نسلي و خودشكوفايي توانايي‌هاي بالقوه فكري، هيجاني و ... (سازمان بهداشت جهاني، 2001). رسيني (1999) سلامت روان را حالت ذهني، همراه با سلامت هيجاني نسبتاً رها شده از نشانه‌هاي اضطراب و ناتواني در برقراري روابط سازنده، مقابله با خواسته‌ها و محرك‌هاي تنش‌زاي زندگي مي‌داند (رسيني، 1999). شاغل و كارمند بودن نيز از فشارها و آسيب‌هاي اجتماعي و رواني مصون نمي‌باشد. كاركنان مجموعه و يا كاركنان سازمان با ارباب رجوع كار مي‌كنند و دائما با مشكلات، فشارها، تعاملات و برخوردهاي متفاوتي مواجه مي‌شوند. به ويژه كاركنان زن كه نه تنها نقش مادري خود را به عنوان زنان اين جامعه ايفا مي‌كنند و وظايف مسئوليت‌هاي كاري را در مجموعه كاري و سازماني مي‌پذيرند ـ از زاويه‌اي ديگر ـ بنا به ويژگي‌هاي فطري و ظرافت‌هاي ذاتي كه در روح و جسمش توسط خالق يكتا به وديعه نهاده شده در معرض فراز و فرودها و سرد و گرم‌هاي متفاوتي از زندگي شغلي و كاري قرار مي‌گيرد (راسل ، 1987). فرسودگي شغلي يكي از پيامدهاي استرس‌هاي محيط كاري است. از اثرات بسيار مهم فرسودگي شغلي ايجاد مشكلات رواني مي‌باشد (راسل، 1987).