هندسه تعليم و تربيت در انديشه ديني و چشم انداز قرآني

آداب و روش‌هاي تعليم و تعلم از مسائل مهم در حوزه‌هاي زيربنايي و پيشرفت است كه توجه و پاي بندي به آن، راه رسيدن به ساير مؤلفه‌هاي ديگر را هموار مي‌سازد؛ چرا كه انسان اجتماعي آفريده شده است و به همين خاطر، تعليم و تربيت او يك ضرورت اجتناب ناپذير براي زيستن در كنار ديگران مي‌باشد. از آنجايي كه دين اسلام كامل‌ترين دين و دستوراتش جامعه ترين دستورات هستند و پيشوايان و امامان معصوم عليهم السلام برترين بيان‌ها را در اين باره داشته اند، هدف اين نوشتار بررسي هندسه تعليم و تربيت در انديشه ديني و چشم انداز قرآن مي‌باشد. روش پژوهش توصيفي تحليلي است كه سعي نموده است با استفاده از منابع كتابخانه اي با محوريت قرآن و كتب حديثي و منابع علمي معتبر به بررسي موضوع بپردازد. از منظر قرآن كريم و روايات، تعليم و تربيت يك نياز و ضرورت اخلاقي براي بقاء و تداوم زندگي است و امري است كه بايد قبل از انعقاد نطفه و هنگام انتخاب همسر متوجه آن بود و از تأثير غذا و محيط و ساير عوامل دخيل در آن غافل نشد، زيرا كه مجموعه اين فاكتورها در اين امر مؤثر هستند. از طرفي ايمان و مذهب؛ و الگو گرفتن از دستورات و سيره معصومين عليهم السلام و توجه به دستورات قرآن ضامن اجراي صحيح آن مي‌باشد و انتخاب الگوي شايسته مانند ائمه عليهم السلام رسيدن به هدف را تسريع مي‌نمايد.