نقش گردشگري در توسعه پايدار مناطق جنگلي شمال ايران (نمونه موردي: نواحي جنگلي دهستان فيروزجا بابل)

گردشگري يكي از مهم‌ترين صنايعي در حال حاضر مي باشد كه اثرات فراواني را بدنبال دارد. اما يكي از بخش‌هاي مهم گردشگري؛ گردشگري روستايي مي‌باشد كه اثرات متنوعي را در محيط روستايي از اقتصادي گرفته تا اثرات اجتماعي و طبيعي را بدنبال دارد. گسترش گردشگري روستايي مي‌تواند به عنوان ابزاري براي ايجاد اشتغال و درآمد براي نواحي روستايي مطرح شود. كشور ما چون از تنوع قومي، فرهنگي و طبيعي برخوردار است، توجه به گردشگري روستايي مي‌تواند به حل معضل بيكاري، كاهش نرخ مهاجرت جمعيت روستايي به كلان شهرها، كنترل حاشيه نشيني، انتقال آرام نيروي بيكار پنهان و آشكار از بخش كشاورزي به سمت بخشهاي خدماتي و فرصتهاي شغلي جديد با تاكيد بر خود اشتغالي كمك بزرگي كند. نتايج حاصل از اين تحقيق نشان مي دهد كه، در بعد اقتصادي طبق نظر روستاييان مورد مطالعه در اين زمينه، همبستگي مثبت و همگرايي بين گردشگري روستايي و توسعه روستايي وجود دارد. به عبارتي جامعه روستايي مورد مطالعه، گردشگري روستايي را از بعد اقتصادي مثبت ارزيابي مي نمايند. اما از بعد زيست محيطي روستاييان از گردشگري روستايي اظهار نارضايتي كردند؛ به عبارتي بين گردشگري روستايي و بعد زيست محيطي توسعه پايدار روستايي همبستگي منفي وجود دارد.