جست‌وجوي زبان همدلي در شعر محمدحسين شهريار

يكي از ملزومات اصلي ايجاد و تداوم صلح پايدار در جوامع بشري، التزام انسان‌ها و حكومت‌ها به رعايت حقوق و حرمت جهان‌بيني‌ها و هستي‌شناسي‌هاي متفاوت است. محمدحسين شهريار يكي از شاعران بزرگي است كه به شكلي پردامنه به اين امر پرداخته‌، ضمن ابراز تأسف و تنفر شديد از شقاوت و جنگ‌هاي بشري بر سر مرزها و اديان، از تعدد راه‌هاي رسيدن به حقيقت واحد و از اتحاد ماهوي هفتاد و دو ملت، سخن مي‌گويد و انسان‌ها را به سعي در ديدن نور يكرنگي از وراي صدرنگي‌ها و عشق‌ورزي بر منبع هستي براي ترك مناقشات فرامي‌خواند. وي، در شعرهاي بسياري، از آرزوي بزرگ خود مبتني بر برقراري صلح و عدل در ميان نوع بشر سخن گفته‌است؛ آرمان‌شهري كه شهريار در شعر خود ترسيم مي¬¬كند مبتني بر آشتي ميان انسان‌ها و كنار نهادن تعصبات و اختلافات است كه در پرتو دين و ايمان ميسور مي¬شود. اين مقاله، نظرگاه شهريار را در مسئلۀ وسعت ‌مشرب و اتحاد اديان براي رسيدن به مدينۀ فاضله بازجسته است.