بازخواني اسطوره شناختي درخت سرو در شاهنامه ي فردوسي

اسطوره‌ها بيش از هر چيز ديگري، ارتباط و پپوند ناگسستني انسان با طبيعت را نمايانده‌اند؛ ارتباط و پيوندي كه گوياي تقدس و اهميت اجزاء و عناصر طبيعت از آب و آتش و سنگ گرفته تا گياهان و درختان است. گياهان و درختان، از اعصار كهن، در فرهنگ و تمدن بشري و در همة ابعاد زندگي انسان، به‌عنوان عناصري مطرح و مهم و مقدس به شمار آمده‌ و در بسياري از موارد، خويشكاري‌هاي مفيد و سودمندي را در زندگي بشر انجام داده‌اند. از ميان اين درختان، درخت سرو با قدمت و پيشينة اسطوره‌اي و باستاني خود، در هنر و ادبيات ايران نقش و جايگاه ويژه‌اي را به خود اختصاص داده‌ است. شاهنامة فردوسي از جمله متون كهن معتبري است كه مي‌توان به بازخواني و دريافت بن‌مايه‌هاي اسطوره‌شناختي «سرو» (با توجه به خويشكاري اين درخت در فرهنگ اسطوره‌اي و باستاني بشر)، در توصيفات، مضامين، تصاوير و صور خيال آن پرداخت.